အာဏာသိမ္းၿပီးကာလေတြမွာေတာ့ စကစ ကေနအပူတျပင္းနဲ႔အလိုရွိေနတဲ့ ပန္ဆယ္လိုကေတာ့ လြတ္ေျမာက္ရာျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံကို သြားေရာက္ႏိုင္ခဲ့လို႔ လူေတြရဲ႕ေဝဖန္မႈကို ခံေနရေပမဲ့ ပန္ဆယ္လိုကေတာ့ အျပံဳးမပ်က္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီေန႔မွာေတာ့ ပန္ဆယ္လို ကအေမရိကန္ကိုေရာက္လာခဲ့ပံုကို “အေမရိကန္ေျမကိုစနင္းမိပုံက ထူးဆန္းတယ္။ ေလယာဥ္ဆင္းတာနဲ႔ ေလယာဥ္မယ္က နာမည္ကို မိုက္ကေခၚၿပီး အရင္ဆုံးထြက္ခိုင္းတယ္။

ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းတာနဲ႔ ရဲက လာေခၚသြားေရာ။ ဘာလဲဟ… ငါ့ဘဝေတာ့ စမုံတုံးၿပီလားေပါ့။အမွန္တကယ္ေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ ပုံမွန္ခရီးသည္မဟုတ္လို႔ ျဖည့္ရမယ့္ေဖာင္ေတြမတူလို႔ ႀကိဳေခၚတာ။ သက္ျပင္းခ်ၿပီး လာႀကိဳသူကားနဲ႔ ပါသြားေတာ့ ကားေပၚက ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းက ထူးဆန္းျပန္တယ္။လူမေနတဲ့ အိမ္ေတြ၊ အိမ္ပ်က္ႀကီးေတြ၊ လူသူမရွိတဲ့ လမ္းေတြ။ ငါေရာက္လာတာ အေမရိကန္လား၊ အျခားၿဂိဳလ္လားေပါ့။ အေမရိကန္ဆိုတာ ဒါႀကီးလားေပါ့။ ငါ့ကို ေဟာလိဝုဒ္ဇာတ္ကားေတြ ဂ်င္းထည့္တာမ်ားလားေပါ့။အေမရိကန္ရဲ႕ Crime Rate အျမင့္ဆုံး ထဲက ၿမိဳ႕။

ၿမိဳ႕ပ်က္နီးပါးျဖစ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီး။ အေမရိကန္-ကေနဒါနယ္စပ္လိုင္းက Detroit ဆိုတဲ့ၿမိဳ႕။ လူမေနဘဲပစ္ထားတဲ့ အိမ္ပ်က္ႀကီးေတြဟာ သရဲကားေတြထဲက အိမ္ေတြလိုပဲ။ ေနရမယ့္ေနရာေရာက္ေတာ့ ေလးေယာက္ခန္း၊ ႏွစ္ထပ္ကုတင္ႏွစ္လုံးခ်ထားတဲ့ ဆယ္ေပပတ္လည္အခန္းေလး။ အမ်ားသုံးေရခ်ိဳးခန္း၊အိမ္သာ တန္းစီရေသးတာ။ အခန္းတံခါး ေသာ့ခတ္ခြင့္မရွိ။ ႏိုင္ငံေပါင္းစုံက ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ေနရာလို႔ သိရတယ္။ အမွန္တကယ္က စစခ်င္း Culture Shock နဲ႔ ကိုယ္အရမ္းတုန္လႈပ္သြားတာ။ တကယ္တမ္းျပန္ေတြးေတာ့ အရမ္းဆိုးဝါးတဲ့ေနရာမ်ိဳး မဟုတ္ ပါဘူး။

သူစိမ္းႏိုင္ငံ၊ သူစိမ္းေတြၾကား ကူကယ္ရာမဲ့။ ထမင္းရွာလို႔မရတဲ့ ၿမိဳ႕။ ေပါင္မုန္႔နဲ႔ ၾကက္ဥျပဳတ္အျပင္ ဘာမွမစားတတ္တဲ့ Asian ေတာသူဘဝ။ ငတ္လိုက္တာ ေျပာမေနနဲ႔။ Asian ဆို China ပဲ အသိမ်ားေတာ့ မနက္ခင္းဆို နိေဟာင္၊နိေဟာင္နဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ပ်ဴငွါၾကလို႔ China မဟုတ္ေၾကာင္း တတ္သမွ် အီးဂလိအတိုအစနဲ႔ ရန္ေတြ႕ရေသးတာ။ ေရာက္ၿပီးႏွစ္ရက္အၾကာမွာ ေဖာင္တစ္ခုမွာ လက္မွတ္ထိုးရတယ္။ Homeless ျဖစ္ေၾကာင္းေဖာင္ေပါ့။ ၿပဳံးမိတယ္။ တဆက္တည္းမွာ မ်က္ရည္က ဝဲတယ္။ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ႀကိဳးစားခဲ့ၿပီး သုံးလပဲေနခြင့္ရလိုက္တဲ့ အိမ္ကိုေတြးရင္း ရင္ထဲေအာင့္တယ္။

အဲ့အခ်ိန္က ခံစားခ်က္ပါ။ လပိုင္းအတြင္းမွာ ဒီအရာေတြကို ေမ့ပစ္ႏိုင္လိုက္ၿပီ။ အရွိတရားကို လက္ခံဖို႔ ခက္ခဲတဲ့အခ်ိန္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရဖူးတာပဲ။ တစ္ပတ္၊ဆယ္ရက္ အားတင္းေနထိုင္ေပမယ့္ ဆက္မေနႏိုင္ေတာ့တာေၾကာင့္ ဘာအကူအညီမွ မယူေတာ့ပါေၾကာင္းလက္မွတ္ထိုးၿပီး မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ၿမိဳ႕ေလးကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ေ ထာင္ထဲဝတ္ဖို႔ဆိုၿပီး အသင့္ထည့္လာတဲ့ အဝတ္အစားသုံးစုံ၊ အေအးဒီဂရီ Zero နီးနီးေနရာကို အေႏြးထည္ေသာ္မွမပါဘဲ ေရာက္ခဲ့တယ္။ ပိုင္ဆိုင္မႈ၊ ေငြေၾကး၊ မိသားစု၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြ၊ ဘာတစ္ခုမွ မယူႏိုင္ခဲ့ပဲနဲ႔ေပါ့။ဒီကာလမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ေလာကဓံကို တုံ႔ျပန္ပုံက အရင္လို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မဟုတ္ဘူး။

အရင္က ကိုယ္က အရာရာကို စိတ္တင္းၿပီး ရင္ဆိုင္တယ္။ မာေက်ာတယ္။ မ်က္ရည္မက်ဘူး။ ကိုယ္ခံစားရတာ လူမသိေစရဘူး။ အခုလို ဘဝရဲ႕ႀကဳံဖူးသမွ်ထဲက အျပင္းထန္ဆုံးေသာ ေလာကဓံကို ႀကဳံရခ်ိန္မွာ ကိုယ္အရင္လို တင္းတင္းမာမာရင္ဆိုင္ရင္ အျမစ္က လန္သြားမယ္ဆိုတာ ကိုယ္သိတယ္။ ေလယူရာယိမ္းတဲ့ ပန္းျပားပင္လို ရင္ဆိုင္တယ္။ ဝမ္းနည္းရင္ ငိုလိုက္တယ္။ တင္းခံမထားဘူး။ ငိုခ်လိုက္တယ္။ ငိုၿပီးရင္ ျပန္႐ုန္းထတယ္။ ရယ္စရာျမင္ရင္ ရယ္လိုက္တယ္။ ဆဲခ်င္ရင္ ဆဲလိုက္တယ္။ အျခားသူေတြရဲ႕ ႀကဳံေတြ႕ရမႈေတြကို ေတြးၿပီး ငါမွဒုကၡေရာက္ေနတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ အထပ္ထပ္႐ိုက္သြင္းတယ္။ ငါက အရမ္းကံေကာင္းတဲ့သူ၊ ငါက ေသတြင္းက လြတ္လာတဲ့သူ၊

ငါက ေတာ္ပါေသးတယ္ပဲ ေတြးတယ္။ ငိုခ်င္လာရင္ ငိုပစ္လိုက္တယ္။ ရယ္ခ်င္လာရင္ ရယ္ပစ္လိုက္တယ္။ အရာအားလုံးဟာ ေကာင္းဖို႔ျဖစ္လာတာလို႔ ေတြးတယ္။ ဒီေတာ္လွန္ေရးကလြဲရင္ ျဖစ္ၿပီးခဲ့သမွ်ကို ေမ့ပစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ မတမ္းတမိေအာင္ ေနထိုင္တယ္။ မလြမ္းတတ္ေအာင္ ရွင္သန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ နာၾကင္ေစသူ အာဏာ႐ူးေတြကို တစ္စကၠန္႔မွ မေမ့ဘူးဆိတာပဲ။ ဒီကာလေတြမွာ ဒီအရာေတြအျပင္ အျပင္း အထန္ တိုက္ခိုက္မႈေတြကို ႀကဳံခဲ့ရတယ္။ စိတ္ကထုံေနသလိုမ်ိဳး ဘာမွကို မခံစားရေတာ့ဘူး။ ထူးေထြ မနာၾကင္မိဘူး။

အသက္အႏၲရာယ္ ၿခိမ္းေျခာက္ခံရတာမ်ိဳးေတာင္ ရယ္မိ႐ုံအျပင္ ဘာမွမျဖစ္မိေတာ့ဘူး။တစ္ခုခု ႀကဳံေတြ႕တယ္။ So What? ကိုယ္ေလာကဓံကို တုံ႔ျပန္တဲ့ပုံစံက So What ပါပဲ။ေၾကာက္လို႔ဆိုၿပီး ျပန္လွည့္ေျပးလို႔ရတဲ့အထဲမွာ ဘဝမပါဘူး။ ေလာကဓံဆိုတာက လိမၼာခ်င္လြန္းရင္ တစ္ခ်က္ပို႐ိုက္တတ္တာမို႔ မိုက္မိုက္ကန္းကန္းပဲ တုံ႔ျပန္တယ္။ ရွင္ႏိုင္ဖို႔ သန္ရမယ္၊ သန္မာရမယ္။ ရန္သူက ေသေစခ်င္တဲ့အခါ ရွင္ေအာင္ေနရ တာလည္း တိုက္ပြဲပဲတဲ့။

ဒီတိုက္ပြဲမွာ ကိုယ္ႏိုင္တယ္။ လွလွပပ ႏိုင္တယ္။ ေသရမယ့္ပြဲမွာ မေသေအာင္ေနႏိုင္တာကိုပဲ ဂုဏ္ယူတယ္။ဆုံးရႈံးစရာရွိတာ မွန္သမွ် ဒီအခ်ိန္မွာ ဆုံးရႈံးထားလိုက္ခ်င္တယ္။ ဒီအခ်ိဳးအေကြ႕ျပင္းျပင္းမွာ ကိုယ္အမ်ားႀကီး သင္ယူခဲ့တယ္ဆိုတာပါပဲ။ အေတြ႕အႀကဳံဆိုတာအေကာင္းဆုံးေက်ာင္းေတာ္။ သင္တန္းေၾကးက ေၾကးႀကီးလြန္းတယ္တဲ့။ ကိုယ္က ဒီေက်ာင္းေတာ္ကေန ဂုဏ္ထူးယူမယ့္ ေက်ာင္းသူဆိုတာပါပဲ။

ဒီဘဝႀကီးဆီက ဘာမွမလိုခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ Comfort Zone မွာသာ ကိုယ့္ဘဝကိုကိုယ္ ပစ္ခ်ရင္ ပစ္ခ်ထားမွာ။ ေသေစခ်င္သူေတြ လိုက္သတ္ေနသေ႐ြ႕ လွလွပပ ရွင္သန္ျပေနဦးမွာ။ ငါျပန္တည္ေဆာက္မယ့္အရာေတြဟာ နင္တို႔ၿဖိဳခ်ခဲ့တဲ့အရာေတြထက္ ပိုလွပေစရမယ္။ အခ်ိန္တည္းမွာပဲ နင္တို႔ကို ရတဲ့ေနရာက ၿဖိဳခ်ေနမယ္ဆိုတာ ကတိေပးတယ္။🙂 ” ဆိုၿပီး ေရးသားထား ခဲ့တာ ျဖစ္ ပါတယ္။

Source: Pencilo On Earth
crd